Διαβάστε το πλήρες κείμενο για να καταλάβετε τι είναι ο τροχός λείανσης δεσμών ρητίνης

Jun 26, 2025 Αφήστε ένα μήνυμα

Οι τροχοί λείανσης που συνδέονται με ρητίνη αποτελούνται από λειαντικούς κόκκους σε δεσμό ρητίνης, ο οποίος μπορεί να περιέχει ή να μην περιέχει πληρωτικά. Αυτός ο τύπος τροχού έχει γενικά χαμηλότερο πορώδες από τα συντηγμένα εργαλεία.

 

Οι ρητίνες είναι παχύρρευστα υγρά που μπορούν να σκληρύνουν. Είναι πολυμερή, δηλαδή μεγάλες μοριακές αλυσίδες που αποτελούνται από μονομερή. Τα μονομερή είναι ουσίες που περιέχουν τα στοιχεία C, H, O, N, Cl, S ή F, από τα οποία συντίθενται ολιγομερή («ρητίνες»). Αυτά τα ολιγομερή στη συνέχεια μετατρέπονται σε διασυνδεδεμένα, αδιάλυτα πολυμερή σε ένα δεύτερο στάδιο, γνωστό ως σκλήρυνση, το οποίο μπορεί να περιλαμβάνει θερμότητα, καταλύτες, πληρωτικά ή πίεση.
Οι δεσμοί λειαντικής ρητίνης αποτελούνται από μία μόνο ρητίνη ή συνδυασμό ρητινών, οι οποίες μπορεί να περιέχουν πληρωτικά. Οι ίδιες οι ρητίνες συνήθως κατασκευάζονται με εστεροποίηση ή σαπωνοποίηση οργανικών ενώσεων. Τα πληρωτικά όχι μόνο έχουν το καθήκον να ενισχύσουν τον δεσμό όσον αφορά την σκληρότητα, την αντίσταση στη θερμότητα, την αντοχή και την ασφάλεια θραύσης, αλλά επίσης υποστηρίζουν τη διαδικασία λείανσης ως δευτερεύον λειαντικό. Τα πυριτικά, τα σουλφίδια, τα αλογονίδια αυξάνουν την αντοχή και την αντοχή στη φθορά του δεσμού και εμποδίζουν την οξειδωτική αποικοδόμηση της ρητίνης. Στους τροχούς κοπής, οι δεσμοί ρητίνης ενισχύονται επίσης με χύμα υλικά όπως υαλοβάμβακα και λινό.

 

Με βάση την αντοχή και την αντοχή στη θερμοκρασία, οι δεσμοί ρητίνης μπορούν να χωριστούν σε τρεις κατηγορίες:
• Φαινολικές ρητίνες,
• Ρητίνες πολυιμιδίου και πολυαμιδίου
• Εποξειδικές ή πολυουρεθανικές ρητίνες, που συχνά αναφέρονται ως πλαστικοί δεσμοί.

 

1.1 Φαινολικές ρητίνες
Οι δεσμοί φαινολικής ρητίνης, ιδιαίτερα οι δεσμοί ρητίνης φαινολικής αλδεΰδης, είναι οι πιο συνηθισμένοι δεσμοί ρητίνης. Τα εργαλεία αυτού του τύπου δεσμών έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς στους συμβατικούς τροχούς λείανσης, δεύτερο μόνο μετά τα συντηγμένα εργαλεία. Αρχικά, αυτός ο τύπος δεσμού ονομαζόταν Βακελίτης, έτσι το γράμμα "Β" διατηρήθηκε σε πολλές προδιαγραφές τροχών λείανσης. Σε σύγκριση με άλλες ρητίνες, οι φαινολικές ρητίνες είναι φθηνότερες και ευκολότερες στο σχήμα.

 

Οι φαινολικές ρητίνες λαμβάνονται με την αντίδραση φαινόλης και αλδεΰδων. Οι φαινόλες είναι αρωματικές ενώσεις με υδροξυλομάδες συνδεδεμένες με αρωματικούς δακτυλίους. Η σύνθεση της φαινόλης γίνεται συνήθως με τη διαδικασία του προπυλενίου, η οποία είναι μια διαδικασία οξείδωσης του προπυλενίου (ισοπροπυλβενζόλιο) και του αέρα σε υπεροξείδιο του προπυλενίου, το οποίο στη συνέχεια θρυμματίζεται σε φαινόλη και ακετόνη. Η ασφάλεια είναι ένας βασικός παράγοντας στο σχεδιασμό και τη λειτουργία της εγκατάστασης, επειδή η διαδικασία οξείδωσης πλησιάζει το όριο εύφλεκτου και το υπεροξείδιο του προπυλενίου είναι μια ασταθής ουσία.

Οι σχετικές αλδεΰδες που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή δεσμών τροχού λείανσης περιλαμβάνουν φορμαλδεΰδη, φουρφουράλη και εξαμεθυλοτετραμίνη.

Η φορμαλδεΰδη είναι μια επικίνδυνη χημική ουσία που μπορεί να ερεθίσει τα μάτια, τη μύτη και το λαιμό όταν η συγκέντρωση υπερβαίνει ένα ορισμένο επίπεδο. Η εξαμεθυλενοτετραμίνη, επίσης γνωστή ως εξαμεθυλενοτετραμίνη, είναι ένα κοινό σκληρυντικό στους δεσμούς φαινολικής ρητίνης. Τα βασικά οξείδια όπως το οξείδιο του ασβεστίου ή το οξείδιο του μαγνησίου είναι επιταχυντές σκλήρυνσης σε φαινολικές ρητίνες.

 

Η καταλυτική μέθοδος και η μοριακή αναλογία φαινόλης προς αλδεΰδη έχουν ως αποτέλεσμα εάν η ρητίνη είναι τύπου ρεζόλης ή τύπου novolak. Οι ρεζόλες μπορούν εύκολα να σκληρυνθούν με όξινες, αλκαλικές ή θερμικές συνθήκες. Τα novolak σκληρύνονται με φορμαλδεΰδη με εξαμεθυλτετραμίνη, στερεές ρεζόλες ή άλλες μεθόδους. Οι ρεζόλες μπορεί να είναι συμπαγής ρεζόλα, διάλυμα ρεζόλης ή ρεζόλα με βάση το νερό. Τα novolak μπορεί να είναι στερεά ρητίνη, διάλυμα novolak, διασπορά novolak με βάση το νερό και ρητίνη σε σκόνη που περιέχει εξαμεθυλτετραμίνη. Για την κατασκευή λειαντικών εργαλείων, η ρεζόλα με βάση το νερό και το νοβολάκ σε σκόνη είναι οι πιο σημαντικές μορφές.

 

1.2 Φαινολικές ρητίνες
Οι δεσμοί φαινολικής ρητίνης για τροχούς λείανσης περιέχουν υγρό (ρεζόλα) και σκόνη (novolak), άμεσες και τροποποιημένες φαινολικές ρητίνες, κονιοποιημένες ρητίνες με διαβρεκτικά ή συνδυασμούς φαινολικών ρητινών χαμηλής τήξης με κονιοποιημένες φαινολικές ρητίνες. Είναι δυνατές διάφορες τροποποιήσεις, όπως με εποξειδικές ρητίνες, καουτσούκ, πολυβινυλοβουτυράλη κ.λπ. Επιπλέον, οι δεσμοί φαινολικής ρητίνης για υπερλειαντικά ενισχύονται με σωματίδια SiC και στερεά λιπαντικά. Οι φαινολικές ρητίνες σκληραίνουν σε περίπου 150-200 βαθμό με πολυσυμπύκνωση. Λεπτομερείς συνθέσεις απλών υγρών και σκονών ρητίνης για την παραγωγή λειαντικών δίνονται από τους Gardziella et al.

 

1.3 Ρητίνες πολυαμιδίου και πολυιμιδίου
Τα πολυϊμίδια είναι πολυμερή που περιέχουν μη άνθρακα άζωτο σε έναν από τους δακτυλίους της μοριακής αλυσίδας. Τα πολυαμίδια-ιμίδια είναι μέλη της ίδιας οικογένειας πολυμερών και περιέχουν αρωματικούς δακτυλίους και δεσμούς αζώτου.


Δομή πολυιμιδίου και πολυαμιδίου-ιμιδίου
Οι δεσμοί πολυαμιδίου και πολυιμιδίου έχουν υψηλότερη σκληρότητα, θερμική αντίσταση και ελαστικότητα από τους δεσμούς φαινολικής ρητίνης. Οι δεσμοί πολυιμιδίου είναι 5 έως 10 φορές πιο σκληροί από τους φαινολικούς δεσμούς και μπορούν να αντέξουν θερμοκρασίες 300 μοιρών για 20 φορές περισσότερο. Ωστόσο, η υψηλότερη τιμή περιορίζει τη χρήση αυτού του τύπου συστήματος συγκόλλησης σε ειδικές εφαρμογές και υπερλειαντικά. Οι ρητίνες πολυϊμιδίου είναι ο κύριος τύπος δεσμού για λείανση καρβιδίου μεγάλου όγκου, ειδικά για λείανση με αυλάκωση ή για λείανση κοπής κάτω από ψυκτικά λιπαντικά.

 

1.4 Εποξειδικές ή πολυουρεθανικές ρητίνες
Οι τροχοί εποξειδικής ή πολυουρεθάνης είναι οι πιο μαλακοί από τους τροχούς που συνδέονται με ρητίνη. Για τα συμβατικά λειαντικά, χρησιμοποιούνται συχνά για λείανση με διπλό δίσκο και κυλινδρικό. Ωστόσο, για τα υπερλειαντικά, οι εποξειδικοί δεσμοί ή οι δεσμοί πολυουρεθάνης φαίνεται να περιορίζονται σε εφαρμογές με σωματίδια διαμαντιού micron στις βιομηχανίες γυαλιού και κεραμικής. Το χαρακτηριστικό των εποξειδικών ρητινών είναι η εποξειδική τους ομάδα, η οποία αποτελείται από έναν εποξειδικό δακτύλιο (–CH2–O–CH2–). Η εποξειδική ρητίνη στη συνέχεια σκληρύνεται σε πολυμερές με ρευστό σκληρυντικό.