Κατασκευή ρητίνης για τροχό λείανσης ρητίνης

Sep 20, 2023 Αφήστε ένα μήνυμα

Τα λειαντικά που συνδέονται με ρητίνη κατασκευάζονται με ανάμειξη, συμπίεση και σκλήρυνση σε θερμοκρασίες περίπου 200 βαθμών. Οι ρητίνες αποτελούνται συνήθως από δύο κύρια συστατικά, τη ρητίνη και το σκληρυντικό. Η ανάμειξη έχει ως αποτέλεσμα ένα αντιδραστικό υλικό ρητίνης. Κατά τη σκλήρυνση, το ιξώδες της ρητίνης αυξάνεται, παράγοντας ένα σκληρό πλαστικό υλικό.

 

2.1 Ανάμιξη και σχηματισμός
Η ανάμιξη συνήθως χωρίζεται σε πολλά στάδια, υγρή ανάμιξη, ξηρή ανάμειξη και τελική ανάμιξη. Στο στάδιο υγρής ανάμειξης, συνδυάζονται λειαντικά σωματίδια και υγρή ρητίνη ή φουρφουράλη (διαβρεκτικός παράγοντας). Τα λειαντικά σωματίδια επικαλύπτονται έτσι ώστε η σκόνη ρητίνης και τα πληρωτικά να μπορούν να προσκολληθούν πιο εύκολα στην επιφάνεια των σωματιδίων. Ο παράγοντας διαβροχής βελτιώνει επίσης τη συσσωμάτωση των σωματιδίων. Επιπλέον, τα λειαντικά εργαλεία μπορούν να χειριστούν στην αρχική τους, τη λεγόμενη «πράσινη» κατάσταση.

Πριν από το συνδυασμό με το υγρό μείγμα (που αποτελείται από λειαντική και υγρή ρητίνη), οι ρητίνες σε σκόνη με βάση τη φαινόλη και τα υλικά πλήρωσης αναμειγνύονται ξηρά. Περιλαμβάνονται πρόσθετα για την υποστήριξη της διαδικασίας ανάμιξης βελτιώνοντας τη ρευστότητα και τη διάρκεια αποθήκευσης του μείγματος και μειώνοντας την τάση συσσωματώματος. Παραδείγματα προσθέτων περιλαμβάνουν πρόσθετα σε σκόνη, πυρίτιο και παράγωγα. Η διαδικασία ανάμειξης συνεχίζεται μέχρι να εμφανιστεί ένα ομοιογενές μείγμα που μπορεί να χυθεί. Η σκόνη είναι μια ανησυχία για την ασφάλεια κατά το χειρισμό σκόνης ρητίνης. Επομένως, τα κατασταλτικά σκόνης μπορούν να είναι χρήσιμα πρόσθετα για την ελαχιστοποίηση της σκόνης.

Πριν από την πίεση, μπορούν να ενσωματωθούν υλικά αμαξώματος όπως ίνες γυαλιού για κομμένους τροχούς ή σώματα αλουμινίου για εξαιρετικά σκληρούς τροχούς λείανσης.

 

2.2 Πατώντας
Το συγκολλητικό και το λειαντικό μείγμα μπορεί να υποστεί ψυχρή έκθλιψη και σκλήρυνση σε κλίβανο ή εν θερμώ και να σκληρυνθεί σε πρέσα με θερμαινόμενη πλάκα. Το σχήμα 5 δείχνει ένα παράδειγμα ρύθμισης για την πίεση του λειαντικού στρώματος στο σώμα του τροχού λείανσης. Οι συμβατικοί τροχοί λείανσης μπορούν να υποστούν θερμή ή ψυχρή πίεση και να σκληρυνθούν σε 140-200 βαθμό . Οι περισσότεροι εξαιρετικά σκληροί τροχοί λείανσης και οι πυκνοί, χαμηλού πορώδους τροχοί λείανσης κατασκευάζονται με θερμή πίεση σε 160-175 βαθμό . Για εξαιρετικά σκληρούς τροχούς λείανσης με διάμετρο μικρότερη από 200 mm, το λειαντικό στρώμα μπορεί να πιεστεί απευθείας στο σώμα βάσης. Οι εποξειδικοί δεσμοί ή οι δεσμοί πολυουρεθάνης χυτεύονται ή ανακινούνται σε καλούπι και στη συνέχεια σκληραίνουν σε θερμοκρασία 20-80 βαθμών.

Η ψυχρή πίεση εκτελείται σε υδραυλική πρέσα με αντοχή συμπίεσης 15-30 N/mm2. Ο χρόνος πίεσης κυμαίνεται από 5-50 δευτερόλεπτα, ανάλογα με το μέγεθος και το σχήμα του λειαντικού εργαλείου, το μέγεθος των σωματιδίων, την πλαστικότητα και την κατανομή του μείγματος. Στη θερμή πίεση, ο χρόνος πίεσης είναι περίπου 30-60 δευτερόλεπτα ανά χιλιοστό πάχους τροχού. Η διαδικασία συμπίεσης μπορεί να πραγματοποιηθεί με βάση έναν καθορισμένο όγκο ή πίεση (σταθερός όγκος και σταθερή πίεση). Η εσωτερική τριβή και η τριβή με το τοίχωμα του καλουπιού οδηγούν σε αποκλίσεις στην πυκνότητα των σωματιδίων, που επηρεάζουν τη σκληρότητα του εργαλείου. Οι αποκλίσεις της πυκνότητας μπορούν να ξεπεραστούν με πίεση με δύο άκμονες ή με ταλάντωση κατά τη διαδικασία συμπίεσης.

 

2.3 Ωρίμανση
Η διαδικασία σκλήρυνσης πρέπει να ακολουθεί ένα καθορισμένο πρόγραμμα θερμοκρασίας. Ανάλογα με την πραγματική θερμοκρασία, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ωρίμανσης συμβαίνουν διάφορες χημικές διεργασίες:
(1) 70~80 μοίρες: Το συνδετικό ρητίνης αρχίζει να ρέει και μετατρέπεται σε λιωμένη μάζα. Το νερό στη φαινολική ρητίνη εξατμίζεται και η ρητίνη σκληραίνει κάτω από αυτόν τον διαχωρισμό νερού. Το νερό μπορεί να εκκενωθεί στο πορώδες εργαλείο.

(2) 110-120 βαθμός : Η εξαμεθυλενοτετραμίνη αποσυντίθεται και ξεκινά τη διαδικασία σκλήρυνσης της λιωμένης σκόνης ρητίνης. Απελευθερώνονται αέρια, ιδιαίτερα αμμωνία (NH3).
(3) 170-180 βαθμός : Η δομή τελικά σκληραίνει και εμφανίζεται σταυροσύνδεση της φαινολικής ρητίνης. Η υπερσκλήρυνση θα πρέπει να αποφεύγεται καθώς τα υπερπολυμερισμένα εργαλεία έχουν μειωμένη αντοχή.
(4) 180-200 βαθμός : Η δομή της βενζυλαμίνης διασπάται, δημιουργώντας νέα αμμωνία. Το συνδετικό ρητίνης γίνεται εύθραυστο αλλά και θερμικά σταθερό.
(5) Το τελικό επίπεδο θερμοκρασίας (165-170, 175-180 ή 185-195 βαθμός ) επηρεάζει σημαντικά τις τελικές ιδιότητες του εργαλείου (σκληρότητα, σκληρότητα, ευθραυστότητα). Η σκλήρυνση μπορεί επίσης να γίνει διηλεκτρικά με θέρμανση ραδιοσυχνοτήτων και μικροκυμάτων. Αυτές οι μέθοδοι απαιτούν την παρουσία ενός σημαντικού παράγοντα ηλεκτρικής απώλειας, ο οποίος είναι κοινός με τις φαινολικές ρητίνες.